De ancistrussen

Door: W. Uit Den Bosch

Op een dag kocht ik drie jonge Ancistrussen. Om ze te plezieren en ook voor de Corydorassen had ik een paar halve terracotta bloempotjes op hun kop in de bodem gedrukt. Ze groeide voorspoedig op en op een gegeven moment was het overduidelijk dat ik een mannetje, dat zie je aan de snorharen die ze bij het volwassen worden ontwikkelen en wat je wel bijna een gewei kunt noemen, en twee vrouwtjes had.

Op een gegeven moment was ik het mannetje kwijt. Wat blijkt die houden de wacht bij het jongbroed onder de terracotta potjes. Een week of wat later, daar was hij opeens weer. Die week stond het uitspoelen van het grote filter op het programma, en wat vind ik tot mijn grote verbazing tussen het filtermateriaal. Een aantal 6 tot 8 millimeter grote baby Ancistrus. Heel wonderlijk, maar ze zien er exact hetzelfde uit als hun ouders maar dan in mini, mini, uitvoering. Nou ja jammer, denk ik nog bij mezelf, maar ik kan ze toch niet op laten groeien daar heb je een aparte opkweekbak voor nodig. Ik besteed er verder geen aandacht meer aan en ga verder met de orde van de dag.

Een paar weken later, ik ben aan de gang met schoonmaken en water verversen, zie ik ineens een piepklein visje wegschieten, ik denk nog dat kan toch niet. Jullie moeten weten ik had toen o.a. een stuk of 5 volwassen maanvissen in diezelfde bak zwemmen, dit kunnen ze toch nooit overleven. Nou dus wel, er zijn altijd een paar slimmeriken die de dans weten te ontspringen en volwassen worden. Dit zijn volgens mij ook degene die je eigenlijk moet hebben, natuurlijke selectie nietwaar! Het hele tafereel herhaalde zich een aantal keren, zo was ik het mannetje weer eens kwijt en een aantal weken later zag ik weer mini Ancistrussen rondzwemmen. Tot de moeder kwam te overlijden. Helaas uit met de pret.